του Ιανουαρίου; Διότι εκμεταλλεύτηκε πολιτικά και επικοινωνιακά κάθε μέτρο της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, κάθε στραβοτιμονιά, κάθε παράγραφο του Μνημονίου. Και από τη δική του πλευρά, ήταν (ή έδειχνε τουλάχιστον) ένα κόμμα συμπαγές, αρραγές, με ρόλους διακριτούς, με έναν ηγέτη που δεν αμφισβητούνταν και έναν κομματικό μηχανισμό που δούλευε νυχθημερόν.
Γιατί ξαναβγήκε ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτο κόμμα στις εκλογές του Σεπτεμβρίου, παρά τα ήξεις – αφήξεις, τα capital controls, τις κλειστές τράπεζες, το μεταναστευτικό πρόβλημα, το φιάσκο με το δημοψήφισμα και όλες τις υποσχέσεις που δεν τήρησε; Κάποιοι θα πουν λόγω της ακτινοβολίας του Τσίπρα, άλλοι υποστηρίζουν ότι οι 7 μήνες διακυβέρνησης ήταν πολύ λίγος χρόνος για να κριθούν αυστηρά και να αποδοκιμαστούν στις κάλπες. Εγώ θα πω ότι βασικό ρόλο έπαιξε η έλλειψη σοβαρού ανταγωνισμού – όταν ο βασικός σου αντίπαλος προχωρά με «υπηρεσιακό προπονητή». Οι δημοσκοπικές προσδοκίες, που μίλαγαν για ντέρμπι, μάχη στήθος με στήθος, μέχρι και για οριακή νίκη της Νέας Δημοκρατίας, έδωσαν τη θέση τους σε προβληματισμό και μουρμούρα την επομένη των εκλογών του Σεπτεμβρίου. Διότι μπορεί κάποιοι να προσπαθούσαν να χρυσώσουν το χάπι, λέγοντας ότι το κόμμα, έστω και με υπηρεσιακό Πρόεδρο, κατάφερε να κρατήσει τα ποσοστά της, «να μην γίνει ΠΑΣΟΚ», να μην γκρεμοτσακιστεί, από την άλλη όμως γνώριζαν καλά ότι δεν κατάφεραν ούτε το ελάχιστο.
Κι όταν πια πήραν την απόφαση να πατήσουν το γκάζι και να προχωρήσουν με βήμα ταχύ στην ανάδειξη του επόμενου αρχηγού του κόμματος, τότε παίχτηκε η πρώτη πράξη μιας κωμωδίας με πολύ κλάμα: ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης έκανε τον «δύσκολο» διότι διαφωνούσε με τη διαδικασία αλλά στο τέλος «με βαριά καρδιά» έθεσε υποψηφιότητα, η οικογένεια Μητσοτάκη απέδειξε πόσο χαλάρωσε ο θεσμός της οικογένειας με τρία μέλη της να ακούγονται ως υποψήφιοι (Ντόρα, Κυριάκος, Κώστας Μπακογιάννης), ο Άδωνις άρχισε να τρώγεται με τον Βορίδη (προφανώς για να μετρήσουν τον ΛΑΟΣ τους...), ο Τζιτζικώστας άρχισε να αυτο-διαφημίζεται ως ο πιο κατάλληλος δεξιός αντι-Τσίπρας και διάφοροι άλλοι αποφάσισαν να παίξουν με το όνομα του ιστορικού κόμματος, για να κάνουν το κομμάτι τους.
Και στο τέλος έμειναν τέσσερις: Μεϊμαράκης, Άδωνις, Τζιτζικώστας, Κυριάκος. Με τον πρώτο, να έχει μια μόνιμη ξινίλα για την ΚΕΦΕ, για τη διαδικασία, για τον Παπαμιμίκο, για τη συνδρομή, για όλους και για όλα, λες και έκανε στο λαό ή στους ψηφοφόρους του κόμματος χάρη που κατέβαινε υποψήφιος. Με τον Άδωνι να μετατρέπει την κατάθεση της υποψησιότητάς του σε reality, προλαβαίνοντας στο φώτο – φίνις (και κατόπιν απόφασης του CAS...) να είναι τελικά υποψήφιος. Με τον Τζιτζικώστα να παριστάνει την Πυθία («θα μιλήσω κάποια στιγμή, θα αποφασίσω εγώ το πότε») αλλά να έχει ταυτόχρονα να αντιμετωπίσει τον τεράστιο σκόπελο του να μην μπορεί να είναι βουλευτής μέχρι το 2019 ακόμα κι αν εκλεγεί Πρόεδρος του κόμματος και να ψάχνει να βρει ένα «παράθυρο» στο νόμο. Και με τον Κυριάκο να γυρνάει γύρω – γύρω και να προσπαθεί να πείσει τους πάντες ότι μπορεί να κουβαλάει ένα όνομα φθαρμένο πολιτικά, αλλά ότι ο ίδιος συμβολίζει το νέο και το διαφορετικό κι ότι θέλει να τον στηρίξουν οι Νεοδημοκράτες, παρόλο που δεν τον στηρίζει ούτε η αδελφή του...
Ούτε στα πιο τρελά όνειρα του Αλέξη Τσίπρα και των συνεργατών του δεν υπήρχε αυτό το σενάριο: να ετοιμάζονται να περάσουν ακόμα πιο αντιλαϊκά μέτρα, ΕΝΦΙΑ, ΦΠΑ σε ιδιωτικά σχολεία και φροντιστήρια, να εκχωρήσουν «κόκκινα δάνεια» σε ξένους και αύξηση των εισιτηρίων των ΜΜΜ και αντί να έχουν την Αξιωματική Αντιπολίτευση στις επάλξεις να τους «γαζώνει» κάθε μέρα και να τους χτυπάει αλύπητα, εκείνη να τρώει τις σάρκες της και να «ξενερώνει» ακόμα και τους πιο παραδοσιακούς ψηφοφόρους και υποστηρικτές της.
Η Νέα Δημοκρατία κινδυνεύει «να γίνει ΠΑΣΟΚ». Κι αν το ΠΑΣΟΚ αναγκάστηκε να συνεργαστεί με τη ΔΗΜΑΡ για να τσιμπήσει κανένα ψηφαλάκι παραπάνω, η Νέα Δημοκρατία πού θα καταφύγει σε μερικούς μήνες ή λίγα χρόνια, αν τα πράγματα πάνε στραβά; Στους ΑΝΕΛ ενδεχομένως, το κόμμα Νικολόπουλου και όποιον άλλον μπορεί να γίνει «η δική της ΔΗΜΑΡ»
GAzzetta.gr