(αν όχι η σημαντικότερη) ημερομηνία στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας, είναι η 23η Απριλίου του 2010.
Η ημέρα που από μια συνηθισμένη Παρασκευή, έγινε άθελά της, η αφετηρία για τις πιο σκληρές μέρες που έχουν έρθει, από τον πόλεμο και μετά.
Ήταν η ηλιόλουστη μέρα, που ο τότε πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου, με φόντο το γραφικό Καστελόριζο και ένα καΐκι που μόλις γύρναγε από ψαριά, μας ανακοίνωνε την ένταξη της χώρας στο ΔΝΤ. Ήταν η μέρα που ήρθε η πραγματική αλλαγή και την έφερε το κόμμα που την είχε κάνει σύνθημά του αρκετά χρόνια νωρίτερα για να κερδίσει την εξουσία.
Μόνο που δεν ήταν η 'αλλαγή' που ευαγγελιζόταν το πασοκ του 81 ούτε αυτή που καρτερούσε ο ελληνικός λαός.
Από τότε έχουν μεσολαβήσει 7 χρόνια, με πολλές θυσίες, με μπόλικο μαύρο-γκρίζο και πολλές απειλές για μια ζωή που ζούσαμε αλλά δεν την αξίζαμε και γι' αυτό πληρώνουμε και μάλιστα αναδρομικά.
Κι ήταν τόσο ακραία και σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα όσα έγιναν, που ένα οικοδόμημα με βάσεις 30ετίας σ' όλη τη χώρα όπως το ΠΑΣΟΚ, σχεδόν κατέρρευσε και έφτασε στα όρια του αφανισμού.
Το κλίμα δυσαρέσκειας αποτυπώθηκε άμεσα στις επόμενες εκλογές και οι κραδασμοί ήταν τόσο έντονοι, που στη Χαριλάου Τρικούπη, από κόμμα εξουσίας, έφταναν να διεκδικούν ένα διψήφιο ποσοστό.
Το ΠΑΣΟΚ δίνει ακόμα εξετάσεις, αναζητώντας ένα ρόλο και ένα λόγο ύπαρξης στην πολιτική σκηνή, αφού καλώς ή κακώς ήταν αυτό που απορρόφησε όλη τη δυσαρέσκεια του κόσμου. Αντιθέτως, το δεύτερο κόμμα εξουσίας από τη μεταπολίτευση μέχρι και το πρώτο μνημόνιο, η Νέα Δημοκρατία, κατάφερε να διατηρήσει το μεγαλύτερο μέρος των ποσοστών της, εκμεταλλευόμενη τις συγκυρίες, φλερτάροντας με το ακροδεξιό ακροατήριο και ρίχνοντας όλες τις ευθύνες στις προηγούμενες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ.
Το ΠΑΣΟΚ μετά από τόσα χρόνια εξουσίας, μεταμορφώθηκε από ένα κόμμα εξουσίας, σε μια νοοτροπία, σ' ένα τρόπο σκέψης καλοπέρασης και ωχαδερφισμού.
Θα 'λεγε κανείς, πως με όσα υποσχέθηκε και δεν έκανε, όσα αρνιόταν και τελικά έκανε και με το άνοιγμα της πόρτας στην πλήρη καταστροφή, το ΠΑΣΟΚ θα ήταν τα επόμενα χρόνια εκτός Βουλής. Ήταν όμως τόσο γερά τα θεμέλια της σχέσης του ΠΑΣΟΚ με μεγάλο μέρος της κοινωνίας, αλλά τέτοια και η εξάρτηση με το κράτος, που παρά τα ρίχτερ αγανάκτησης, το κόμμα της Χαριλάου Τρικούπη άντεξε.
Κι άντεξε μάλιστα και παρά τη συμμετοχή του στις μετέπειτα κυβερνήσεις, έχοντας μετατραπεί κατά κάποιον τρόπο σε μια κεντρώα(;) συνιστώσα της Νέας Δημοκρατίας. Ο λόγος που τα κατάφερε να επιβιώσει είναι απλός και σύνθετος μαζί.
Όπως η σχέση του με τους πολίτες, τα τελευταία 40 χρόνια.
Κάπως έτσι, από την προ επταετίας ντροπή και οργή σ' ό,τι θύμιζε ΠΑΣΟΚ, φτάσαμε στην παραδοχή πως όλα στην Ελλάδα και όλη η Ελλάδα ΠΑΣΟΚ είναι.
Σ' αυτό συνέβαλε κατά κάποιον τρόπο και ο ΣΥΡΙΖΑ.
Για την ακρίβεια ο ΣΥΡΙΖΑ του σήμερα...
βάζοντας στελέχη που έφευγαν για να σωθούν από το πράσινο ναυάγιο με σκοπό να μείνουν στην εξουσία, είτε υιοθετώντας πρακτικές, ρητορικές και γενικότερα παλιές συνήθειες του ΠΑΣΟΚ.
Η στροφή προς το κέντρο και το απότομο και χυδαίο γύρισμα της πλάτης στην Αριστερά που μεταφράστηκε ως στροφή στον ρεαλισμό, θύμισαν κάτι από ΠΑΣΟΚ.
Ουδείς μπορεί να απαντήσει αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει το νέο ΠΑΣΟΚ και θα κυβερνήσει δεκαετίες ολόκληρες ή το ΠΑΣΟΚ θα ξαναγίνει κόμμα εξουσίας σε λίγα χρόνια.
Το τελευταίο πάντως, έχει πλέον πιο πολλές πιθανότητες, απ' ό,τι πριν μια πενταετία.
Αυτό που αποδεικνύεται στην πράξη και δεν μπορούμε παρά να το παραδεχθούμε, είναι πως το ΠΑΣΟΚ είναι η Ελλάδα...! αφού 43 χρόνια μετά όλοι ασχολούνται με το τι θα γίνει στην λεγόμενη κεντροαριστερά και ποιός θα είναι αρχηγός στο ΠΑΣΟΚ.