«Θεώρησα υποχρέωσή μου να μεταφέρω στον αρμόδιο Υπουργό Οικονομικών το αίτημα δεκάδων Κορίνθιων συμπολιτών μου και εκατοντάδων χιλιάδων δανειοληπτών ανά την Ελλάδα
για νέες διευκολύνσεις στην εξυπηρέτηση των δανείων τους. Πρόκειται για θέμα ύψιστης κοινωνικής και οικονομικής σημασίας, καθώς η αδυναμία εξυπηρέτησης των δανείων έχει οδηγήσει στην απόγνωση χιλιάδες οικογένειες, απειλεί δε τη βιωσιμότητα και των ίδιων των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων.
Βασικό αντικείμενο της ερώτησής μου αποτελεί η παύση της ισχύος των ρυθμίσεων που εφάρμοζε το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων. Το 2011 το Ταμείο ανακοίνωσε την επιμήκυνση της αποπληρωμής δανείων, καθώς και περαιτέρω ρυθμίσεις για τη διευκόλυνση των δανειοληπτών δημοσίων υπαλλήλων. Μεταξύ άλλων, προβλεπόταν πάγωμα δόσεων για μια διετία, καταβολή μισής δόσης για 5 χρόνια και επιμήκυνση αποπληρωμής μέχρι 10 χρόνια. Ήταν μία στρατηγικής σημασίας απόφαση, τόσο για τους δανειολήπτες, όσο και για το ίδιο το Ταμείο καθώς, με δεδομένες τις δραστικές μειώσεις στους μισθούς του δημοσίου, ήταν βέβαιο ότι χωρίς αυτές τις ρυθμίσεις, χιλιάδες δάνεια θα έπαυαν να εξυπηρετούνται.
Η ρύθμιση αυτή γινόταν μέχρι τα τέλη του Δεκεβρίου 2012. Έκτοτε φαίνεται ότι όσοι επιχείρησαν να ενταχθούν στις ευνοϊκές ρυθμίσεις και, ιδιαιτέρως, όσοι ζήτησαν επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων που τους είχαν χορηγηθεί, δεν τους επετράπη. Είναι προφανές ότι από το 2012, η μισθολογική κατάσταση των δημοσίων υπαλλήλων όχι μόνο δεν έχει αλλάξει, αλλά σε πολλές περιπτώσεις έχει επιδεινωθεί, και μαζί η δυνατότητά τους να εξυπηρετούν τα δάνειά τους. Θεωρώ ότι είναι απαραίτητο να ισχύσουν και νέες ρυθμίσεις αντίστοιχες αυτών που ίσχυαν μέχρι το 2012, ώστε να μπορέσουν περισσότεροι δανειολήπτες να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους.
Το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων είναι ένας κρατικός θεσμός, με συγκεκριμένο κοινωνικό ρόλο. Ωστόσο, θεωρώ ότι είναι αναγκαίο να ζητηθούν επιτακτικά από την ελληνική κυβέρνηση ανάλογες ρυθμίσεις και από τις εμπορικές τράπεζες, με τις οποίες έχουν συναφθεί περίπου 200.000 δάνεια. Βεβαίως πολλές από αυτές έχουν ήδη σε ισχύ σχετικά προγράμματα, πλην όμως πιστεύω ότι το ελληνικό κράτος, με δεδομένο μάλιστα ότι έχει παρασχέσει άπειρες εγγυήσεις, δικαιούται να απαιτήσει τη συμμετοχή των τραπεζών στην εθνική προσπάθεια για τη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής και τη βιωσιμότητα της πραγματικής οικονομίας.»